1 In die vigesima et quarta mensis, in sexto mense, in anno secundo Darii regis.
2 In septimo mense, vigesima et prima mensis, factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, dicens: 3 Loquere ad Zorobabel, filium Salathiel, ducem Juda, et ad Jesum, filium Josedec, sacerdotem magnum, et ad reliquos populi, dicens:
4
Quis in vobis est derelictus,
qui vidit domum istam in gloria sua prima?
et quid vos videtis hanc nunc?
numquid non ita est, quasi non sit in oculis vestris?
5
Et nunc confortare, Zorobabel, dicit Dominus;
et confortare, Jesu, fili Josedec, sacerdos magne;
et confortare, omnis populus terræ, dicit Dominus exercituum:
et facite (quoniam ego vobiscum sum, dicit Dominus exercituum)
6
verbum quod pepigi vobiscum cum egrederemini de terra Ægypti:
et spiritus meus erit in medio vestrum: nolite timere.
7
Quia hæc dicit Dominus exercituum:
Adhuc unum modicum est,
et ego commovebo cælum, et terram, et mare, et aridam.
8
Et movebo omnes gentes,
et veniet desideratus cunctis gentibus:
et implebo domum istam gloria,
dicit Dominus exercituum.
9
Meum est argentum, et meum est aurum,
dicit Dominus exercituum.
1
Omnia tempus habent,
et suis spatiis transeunt universa sub cælo.
2
Tempus nascendi, et tempus moriendi;
tempus plantandi, et tempus evellendi quod plantatum est.
3
Tempus occidendi, et tempus sanandi;
tempus destruendi, et tempus ædificandi.
4
Tempus flendi, et tempus ridendi;
tempus plangendi, et tempus saltandi.
5
Tempus spargendi lapides, et tempus colligendi,
tempus amplexandi, et tempus longe fieri ab amplexibus.
6
Tempus acquirendi, et tempus perdendi;
tempus custodiendi, et tempus abjiciendi.
7
Tempus scindendi, et tempus consuendi;
tempus tacendi, et tempus loquendi.
8
Tempus dilectionis, et tempus odii;
tempus belli, et tempus pacis.
9
Quid habet amplius homo de labore suo?
10
Vidi afflictionem quam dedit Deus filiis hominum,
ut distendantur in ea.
11
Cuncta fecit bona in tempore suo,
et mundum tradidit disputationi eorum,
ut non inveniat homo opus
quod operatus est Deus ab initio usque ad finem.
18 Et factum est cum solus esset orans, erant cum illo et discipuli: et interrogavit illos, dicens: Quem me dicunt esse turbæ? 19 At illi responderunt, et dixerunt: Joannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero quia unus propheta de prioribus surrexit. 20 Dixit autem illis: Vos autem quem me esse dicitis? Respondens Simon Petrus, dixit: Christum Dei. 21 At ille increpans illos, præcepit ne cui dicerent hoc, 22 dicens: Quia oportet Filium hominis multa pati, et reprobari a senioribus, et principibus sacerdotum, et scribis, et occidi, et tertia die resurgere.